در حال بارگذاری ...
  • فصلنامه شماره 68

    سخن سردبیر: زبان نمایش بیگمان یکی از متفاوت ترین گونه های زبانی خلاقانه است، چون نه تنها صرف زبان مکالمه ای و محاوره ای روزمره نیست، بلکه همزمان می تواند ترکیبی از همه گونه های زبانی از قبیل نظم و نثر، شاعرانه، محاوره ای و یا تلفیقی همچون کهن، مدرن، نو، آوانگارد، ضد زبان، پاره زبان، معنا باخته، ساده و ... باشد، در نگاهی تاریخی بر رشد، تحول دگرگونی جریان زبان نمایشی درمی یابیم که این جریان زبانی و بیانی مراحل متفاوت و متنوعی را تا به امروز طی کرده است، به صورتی که در آغاز شعر خالص و ناب بود که اعتبار آن صرفا بر مبنای موازین شعری سنجیده می شد، این غلبه گفتمان زبان شعری در ادبیات دراماتیک از تراژدی یونانی تا درام شکسپیری زنده ماند، که به استثنای چند اثر کمدی شاخص، این زبان معیار صحنه ای تنها زمانی پذیرفته می شد که به زبان متعالی شاعرانگی دست می یازید، مخاطب تئاتر چه در آتن آن عصر و نیز روزگار شکسپیر در سالن نمایش حضور می یافت تا آن زبان موسیقایی شاعرانه فاخر را بشنود و از آن لذت درونی بب

    علاقه مندان می توانند در این شماره مقاله های زیر را بخوانند:

    1. رابطه نمایشنامه‌های خواندنی با نمایشنامه‌های‌‌‌ایرانی سال‌های 1332-1357 از منظر مؤلفه‌های درام دایجتیک مارتین پوخنر در نمایشنامه چشم دربرابر چشم نوشته غلامحسین ساعدی
    2. همکاری متقابل کارگردان، دراماتورژ و تماشاگر/ مخاطب در شکل گیری میزانسن
    3. رفتارشناسی فضا در طراحی صحنه شهری برای اجرای نمایش های محیطی با تاکید بر میدان نقش جهان اصفهان
    4. شناخت و دریافت نشانه های تصویری در تئاتر از دیدگاه نشانه شناسی
    5. اهمیت اشیاء در تبدیل فضای روایی به نمایشی در آثار رادی (با تاکید بر نمایشنامه های دهه 60 و 70)
    6. کورنگاری معنایی و سایه نگاری قدرت: مساله ی هرمنوتیک در نمایشنامه های صحنه هایی از اجرای یک اثر از هاوارد بارکر
    7. واکاوی تاثیر روان-جامعه شناختی «داغ ننگ» بر شخصیت های آژاکس و مده آ

     




    نظرات کاربران